2.62 Εφέ...

"Σε είχε για εφέ ρε μαλάκα, όπως όλοι όσοι σε κυκλοφορούν. Πήγες τουαλέτα  κι όλοι με κοίταγαν σαν να σκέφτονταν πόσο τυχερός είμαι που θα σε πηδήξω απόψε"... Ίσως έχει δίκιο, ίσως τελικά μετράω σαν γκόμενα, με υπολογίζει όποιος με έχει δίπλα του... Ίσως όλοι γι' αυτό με θέλουν δίπλα τους : για να κάνουν το κομμάτι τους, για να αναδειχτούν... Ο Β. δεν πήγαινε πουθενά αλλού γιατί μόνο στο συγκεκριμένο μαγαζί τον ξέρουν και νιώθει γεμάτος. Είχε κι εμένα να τον ανεβάζω στα τραπέζια, να τον γλεντάω, όσο να 'ναι... ανέβαινε το "εγώ" του. Κι εγώ; Εγώ έπεφτα...

Βγήκα και τα ήπια με ένα φίλο και μιλήσαμε πολύ και για πολλά. Είπα όσα κράταγα μέσα μου καιρό και ξαλάφρωσα βλέποντας πως δεν είμαι παράλογη που είχα κάποιες απαιτήσεις από την σχέση μου. Και είδα πως ο θυμός που νιώθω δεν περνάει... Είμαι θυμωμένη, πολύ θυμωμένη με τον Β. για τα χρόνια που έχασα δίπλα του, για όσα έκανα και πήγαν στράφι, για τα πόσα έδωσα και δεν πήρα ούτε τα μισά... Για το πόσο μόνη έμεινα τελικά, πόσο μόνη ήμουν και δεν είχα ιδέα...

Ήθελα όσο τίποτα να είναι μια φορά εκεί, στο αεροδρόμιο, να με υποδεχτεί όποτε ερχόμουν στο νησί γι' αυτόν... Ήθελα να μου κάνει μία φορά έκπληξη και να πάμε βόλτα με την μηχανή, χωρίς να πω τίποτα... Ήθελα να οργανώσει μία εκδρομή και να μου το πει τελευταία στιγμή... Ήθελα μία φορά μόνο να κάνει πέρα ότι με ενοχλούσε, να με βάλει πάνω από όλα και όλους... Όπως τον είχα πάντα εγώ... Έψαχνα πάντα ένα σημάδι ότι κάνω καλά και του φέρομαι έτσι, ότι το αξίζει - ότι το άξιζε... Αλλά ποτέ δεν το βρήκα και τώρα ξέρω γιατί : γιατί δεν άξιζε, δεν του άξιζαν ούτε τα μισά από όσα έκανα, δεν τα εκτίμησε ποτέ...

Δεν ξέρω αν όντως ήμουν το εφέ του, αν ένιωθε ανεβασμένος όταν κυκλοφορούσε μαζί μου, και δεν θα το παραδεχόμουν ποτέ, ακόμα κι αν έτσι ήταν. Ποτέ δεν είχα τόση αυτοπεποίθηση και δεν νομίζω να την βρω ποτέ... Πάντως, νιώθω ακόμα χειρότερα αν ισχύει έστω και το μισό γιατί... απλά είναι πολλά τα χαμένα χρόνια για ένα εφέ. Πάρα πολλά! Και ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω δυστυχώς...