Σε 2 σπίτια με περίμεναν σήμερα, σε κανένα δεν πήγα. Είμαι κομμάτια, σέρνομαι κυριολεκτικά, εδώ και μία εβδομάδα πραγματικά δεν έχω προλάβει ούτε να σκεφτώ... Λίγο με πιάνει τα βράδια, αλλά και τότε είμαι τόσο κουρασμένη, που με παίρνει ο ύπνος πριν προλάβω να αρχίσω να τα σκέφτομαι όλα...
Πώς έγιναν όλα τόσο ανούσια; Πότε συνέβη ακριβώς; Όταν είπα στον Β. να χωρίσουμε; Όταν ο Θ. έκανε πισωγυρίσματα; Όταν διαπίστωσα πως μέσω του Γ. δεν κερδίζω τίποτα - αντιθέτως χάνω - και τον άφησα να φύγει; Όλα είναι τόσο ασήμαντα... Αυτά τα Χριστούγενα είναι "κάπως" και δεν μπορώ να το αποφύγω με τίποτα να γίνω κι εγώ έτσι... Μόνη όσο ποτέ, κάθομαι και τριγυρνάω σε σκηνές του παρελθόντος μπερδεμένες με το παρόν και προσπαθώ να φανταστώ το μέλλον...
Δεν θέλω να πάω Αθήνα... Αν με ρωτήσεις, δεν θέλω... Τσάμπα τόσα έξοδα την στιγμή που δεν είμαι καλά... Δεν περίμενα πως θα το έλεγα αυτό, αλλά να! Ας περίμενα καλύτερα να περάσουν οι γιορτές και ας πήγαινα μετά... Δεν ξέρω, το σκέφτομαι ακόμα...
Όπου κι αν είσαι, όποιος κι αν είσαι, κι ας μην σε έχω γνωρίσει ακόμα ή κι αν είσαι ήδη μέρος της ζωής μου, να είσαι καλά... Κι ας μην είμαι εγώ... Θα γίνω, πού θα πάει; Καληνύχτα...
Everyone we meet is afraid of something, loves something, and has lost something”
No comments:
Post a Comment