Απλώς επιβιώνουμε...

Ξύπνησα και βρήκα ένα μήνυμα από τον ψηλό μου στο κινητό μου. "Πουτάνα ζωή. Τίποτα δεν έρχεται όπως το θες. Απλώς επιβιώνουμε κι εσύ που με καταλαβαίνεις δεν είσαι εδώ". Ο ίδιος άνθρωπος που μία εβδομάδα νωρίτερα, μου είχε γράψει "Πόσο βλάκες είμαστε να κλαιγόμαστε για ιστορίες περασμένες.4 ουίσκι μετά και μερικούς φίλους αργότερα όλα φαίνονται τόσο ανούσια".

Πόσο μου θυμίζει εμένα... Την μία μέρα έτσι, την άλλη το ακριβώς αντίθετο... Σήμερα νιώθω δυνατή, για παράδειγμα, χτες ένιωθα "από κάτω"... Κι ο κύκλος συνεχίζεται... "Απλώς επιβιώνουμε"... Αυτό προσπαθούμε όλοι : να επιβιώσουμε, να περάσει κι αυτή η δύσκολη μέρα και να έρθει η επόμενη, που ελπίζουμε να είναι καλύτερη... Κι αν δεν είναι ούτε η επόμενη, ελπίζουμε για την μεθεπόμενη και πάει λέγοντας...

Έκλεισα ένα δίμηνο κακής διάθεσης και με ταρακούνησαν λόγια φίλης που με παρακάλεσε να θυμηθώ ποια είμαι, ποια ήμουν anyway... Ότι πάντα έλεγα πως πρέπει να περνάμε καλά, γιατί η ζωή είναι μικρή και το πίστευα. Τώρα αυτή η αισιόδοξη πλευρά μου, μου φαίνεται τόσο άγνωστη... Έχω και καλές μέρες, δεν λέω, αλλά πρέπει να καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια για να τις πετύχω... Κι ο κύκλος συνεχίζεται...

Πλησιάζει η αλλαγή της χρονιάς και ξέρω πως δεν θέλω να με βρει έτσι, αλλά νιώθω και πολύ κουρασμένη παράλληλα για να κάνω το οτιδήποτε για να το εμποδίσω... Κανόνισα να δουλεύω αμέσως μετά την αλλαγή του έτους κι αυτό με έκανε πραγματικά χαρούμενη και υποσχέθηκα στον εαυτό μου, στην επόμενη αλλαγή, να γελάω που με έκανε ευτυχισμένη κάτι τέτοιο... Αλλά φέτος, το βλέπω σαν μέρος της θεραπείας μου κι αυτό.

Σε 13 μέρες προσγειώνομαι Αθήνα και θέλω πραγματικά να είναι πολύ καλά εκεί. Να γεμίσω τις μπαταρίες, έστω κι αν μείνω μόνο 3 μέρες, όπως και θα κάνω τελικά. Και θα ξαναπάω τον Ιανουάριο και θα μείνω πολύ παραπάνω. Εκτός κι αν... είμαι ήδη εκεί. Αν ο Άη Βασίλης μου φέρει το δώρο που περιμένω, μια δουλειά, κάτι να πιαστώ και να αρχίσω εκεί. Και να τα αφήσω όλα πίσω μου. Και να μην με νοιάζει απολύτως τίποτα. Και να μην με αγγίζει τίποτα. Και η ζωή μου να ξαναποκτήσει χρώμα και νόημα και ουσία. Γιατί... τον τελευταίο καιρό μόνο με ασήμαντα ασχολούμαι! Μόνο επιβιώνω...