2.61 Θέλω να μην νιώθω...

"Συγνώμη κορίτσι μου, αλλά είσαι πολύ όμορφη. Και πάλι συγνώμη", μου είπε ένας άγνωστος χτες... Πολύ όμορφη... Πόσο καιρό είχε κάποιος να με πει όμορφη; Όλα τα άλλα, τα πρόστυχα, τα ακούω από καιρό σε καιρό, αλλά όμορφη... όχι.

Θυμήθηκα μία νύχτα που γύριζα σπίτι μετά την δουλειά με τα πόδια, στην Αθήνα ακόμα, και κάποιος πέρασε με μηχανάκι δίπλα μου και φώναξε "Είσαι αστέρι, αστέρι!!" κι είχα μπει στη διαδικασία να σκέφτομαι πως είμαι ένα αστέρι χωρίς λάμψη... Θαμπό.

Πέρασαν και τα Χριστούγεννα και μόνο το πνεύμα της αγάπης δεν ένιωσα. Ok, υπήρξε μία τρυφερότητα γύρω μου την τελευταία εβδομάδα, αλλά... μόνο αυτό. Και - για ακόμα μία φορά - το βάζω στα πόδια μόλις διαπίστωσα πως κάτι νιώθω. Πάει κι αυτό, κάηκε σαν τον Γ. και ίσως πρέπει να σταματήσω να τους παιδεύω όλους, μιας και μόνο έτοιμη δεν είμαι για να με αφήσω να νιώσω. Και είχα και μία συζήτηση σχετική χτες με κάποιον που δεν το δέχεται από τις γυναίκες να φοβούνται... Πως τα πράγματα είναι απλά, ή θες ή δεν θες. Οπότε εγώ... δεν θέλω, έτσι δεν είναι; Δεν θέλω να τον αφήσω να χαθεί, δεν θέλω να αφήσω κάποιον να μπει μέσα στην καρδιά μου, νιώθω πως θα είναι το οριστικό τέλος. Και προς Θεού, δεν λέω πως δεν έχει έρθει το τέλος ήδη, αλλά...

"Χτες πήρα ένα κουτί παυσίπονα, νομίζοντας πως έτσι θα σταματήσω να νιώθω... Όταν άσπρισαν όλα γύρω μου κι ένιωσα έντονη την επιθυμία να ξαπλώσω, όντως δεν ένιωθα τίποτα... Ούτε τον πόνο στο χέρι μου, που έσπασα πέφτοντας, δεν τον θυμάμαι καταγεγραμμένο στην μνήμη μου... 
Μόνο όταν ξύπνησα και πονούσα παντού, 
σκέφτηκα πως πάει τέλειωσε, θα ξανανιώσω... Για λίγο ήταν, για μερικές ώρες, 
αλλά ήταν μοναδικό το 
το συναίσθημα της απόλυτης αναισθησίας... Σχεδόν άγγιζε την ευτυχία..." Απόσπασμα από ένα άρθρο σε εφημερίδα... 

Αυτό θέλω Άγιε Βασίλη : μία μέρα να μην νιώσω, μία μέρα να μην μου λείπει, να μην σκέφτομαι τα παλιά, να μην λησμονώ... Κι αν μία μέρα είναι too much, ας είναι μόνο μερικές ώρες...