Και τρέχω να προλάβω και αγχώνομαι για το πού είναι, γιατί δεν περνάει, μήπως δεν αρέσω όπως πίστευα και όταν έρχεται, πάλι δεν μου αρκεί γιατί δεν μένει αρκετά και τον ψάχνω και νομίζω ότι τον βλέπω και μετά...πάλι μόνη μου είμαι... Γιατί αυτός - και όποιος είναι στη θέση του κάθε φορά - με ενδιαφέρει για μία εβδομάδα, μέχρι να τον έχω και μετά δεν τον θέλω πια... Και δεν έχω ιδέα τι κρύβεται πίσω από όλη αυτή την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά μου, απλά με βλέπω κάθε μέρα να κλαίω και να μην μου αρκεί τίποτα και όλα είναι τόσο μα τόσο μπερδεμένα μέσα μου...
Δεν έχω καταλάβει γιορτές μέχρι τώρα και δεν φταίει το ότι δουλεύω σε τρελούς ρυθμούς, αλλά το ότι δεν βρίσκω νόημα σε τίποτα πια. Όλα είναι τόσο ανούσια, ζω χωρίς να έχω κάποιο σκοπό, τα βαριέμαι όλα και δεν μπορώ να αλλάξω τίποτα! Θέλω εδώ και πόσο καιρό μία βόλτα με μηχανή και δεν μπορώ να την βρω πουθενά. Θέλω να μου φυσήξει ο αέρας τα μαλλιά, να παγώσω από το κρύο, να στεγνώσουν τα δάκρυα στο πρόσωπό μου και να μείνουν εκεί, να σταματήσουν να κυλάνε... Θέλω να παγώσει η ψυχή μου, να αδειάσει η καρδιά μου, να μην νιώθω, να μην με αγγίζει τίποτα. Αναζητώ το απόλυτο κενό, πού μπορώ να το βρω;
Νόμιζα πως είχα αγγίξει πάτο, αλλά έκανα λάθος... Τώρα πλησιάζω και το βλέπω ξεκάθαρα. Μόνη για πόσο Θεέ μου; Μέχρι πότε θα έχω αυτή
την ανάγκη; Πότε θα με
βοηθήσει κάποιος εμένα; Πόσο ακόμα θα κλαίω και θα πονάω;
Πόσο ακόμα να μην μπορώ να προχωρήσω;;; Μέχρι πότε; Πότε;;;
Everyone we meet is afraid of something, loves something, and has lost something”
No comments:
Post a Comment