Αφέθηκα...

Και τελικά δεν θα πάω Αθήνα... Για πρώτη φορά ίσως, θα απαρνηθώ την πολυαγαπημένη μου πόλη και θα μείνω στο νησί. Δεν το 'χω, θα είναι πεταμένα λεφτά, θα περάσω - ίσως - καλά, αλλά... δεν θα είμαι εγώ... Κι αυτό είναι που έχει σημασία... Τελικά, καταλήγω στο ότι πρέπει πάνω από όλα να είμαι ο εαυτός μου... Και τελευταία δεν είμαι.

Κανείς δεν το πιστεύει, δεν μπορεί να το διαννοηθεί καν, αλλά έτσι θα γίνει... Χτες έκανα κάτι που είχα να κάνω καιρό : αφέθηκα και για πρώτη φορά δεν ένιωσα να χάνω κομμάτι 
του εαυτού μου...
Δεν έδωσα σχεδόν τίποτα και πήρα κάτι πολύ σημαντικό για μένα : μια τεράστια αγκαλιά... Αν είμαι καλά; Όχι δεν είμαι και δεν θέλω να το κρύβω άλλο. Δεν ξέρω τι έχω, αλλά θέλω να μείνω μόνη μου αυτά τα Χριστούγεννα. Κι όπως μου βγει.
Καλύτερα - χειρότερα θα φανεί...

Άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο και νομίζω ότι το χρειαζόμουν... Δάκρυσα μετά, αλλά δεν ήταν δάκρυα μετάνοιας ή λησμονιάς, αλλά ανακούφισης. 
Σαν να έβγαλα μια μεγάλη ανάσα που κράταγα καιρό μέσα μου...